Σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Ίδρυμα για την βελτίωση των Συνθηκών Διαβίωσης και Εργασίας, "η καλή πρακτική στην απασχόληση μεγάλης ηλικίας εργαζομένων συνίσταται στην άμεση ή έμμεση προσπάθεια άρσης των εμποδίων που προκαλεί η ηλικία και στη δημιουργία περιβάλλοντος στο οποίο κάθε άτομο θα έχει τη ευχέρεια να αξιοποιεί τις δυνατότητες του χωρίς να μειονεκτεί λόγω ηλικίας".

Οι καλές πρακτικές στη διαχείριση ώριμου ανθρώπινου δυναμικού άνω των 45 ετών δεν πρέπει να θεωρούνται ως ένας στόχος που θα επιτευχθεί άπαξ, αλλά ως ένα φάσμα πιθανόν παρεμβάσεων που συμβάλουν στην προώθηση των συμφερόντων των ώριμων εργαζομένων και των οργανισμών. Αυτές οι παρεμβάσεις δεν υπονοούν απαραίτητα μεγάλες οικονομικές εκροές, αλλά αντιθέτως πολλές σημαντικές αλλαγές που μπορούν να εφαρμοστούν με χαμηλό κόστος. Οι κύριες διαστάσεις των καλών πρακτικών είναι α) οι ίσες ευκαιρίες στην πρόσβαση στην απασχόληση β) η εκπαίδευση, ανάπτυξη και επαγγελματική ανέλιξη γ) οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης δ) η βελτίωση του περιβάλλοντος εργασίας και ε) η αλλαγή στάσης απέναντι στους εργαζομένους μεγαλύτερης ηλικίας.

Η πρώτη καλή πρακτική σημαίνει ότι διασφαλίζεται ότι οι μεγαλύτεροι εργαζόμενοι θα έχουν είτε ίση είτε προνομιακή πρόσβαση στις διαθέσιμες θέσεις εργασίας και ότι οι αιτούντες εργασία δεν θα τύχουν διακριτικής αντιμετώπισης άμεσα ή έμμεσα. Παραδείγματα αυτής είναι η κατάργηση των ορίων ηλικίας στις αγγελίες εργασίας και η διατήρηση ενός μικτού εργατικού δυναμικού, ώστε να εξασφαλιστεί η μεταφορά τεχνογνωσίας στους νέους και να παραμείνουν αξιόλογοι εμπειρογνώμονες στον εργασιακό χώρο. Πολύ σημαντικό μέτρο είναι η παροχή κινήτρων στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας για την πρόσληψη ανέργων μεγαλύτερης ηλικίας.

Η δεύτερη πρακτική αναφέρεται στην δια βίου μάθηση και κατάρτιση του ώριμου εργατικού δυναμικού. Έμφαση δίνεται στην εκπαίδευση στις νέες τεχνολογίες και κυρίως στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Είναι σημαντικό να δημιουργηθούν προοπτικές εξέλιξης για τους έμπειρους εργαζομένους, ώστε να αποζημιωθούν για περιπτώσεις παρελθουσών διακρίσεων. Σημαντικό μέτρο αυτής της πρακτικής είναι η επανεξέταση του στοιχείου της αρχαιότητας ως μέρους των αποδοχών, με στόχο τη στενότερη σύνδεση των αποδοχών με την παραγωγικότητα και την απόδοση.

Οι επόμενες δύο καλές πρακτικές σχετίζονται άμεσα με την παροχή κινήτρων για την παραμονή των έμπειρων εργαζομένων στην εργασία. Το πρώτο κίνητρο είναι η παροχή ευελιξίας στο ωράριο εργασίας και στον χρόνο και τη φύση της συνταξιοδότησης. Το δεύτερο κίνητρο αναφέρεται στην προσφορά υπηρεσιών που στοχεύουν στη βελτίωση της υγείας των έμπειρων εργαζομένων και την προφύλαξή τους από επιβλαβείς για την υγεία τους θέσεις εργασίας.

Η τελευταία καλή πρακτική προσπαθεί να αναστρέψει την αντίληψη ότι οι ώριμοι εργαζόμενοι καταρτίζονται και αξιοποιούνται πιο δύσκολα από τις επιχειρήσεις. Μία θετική προσέγγιση είναι η ενημέρωση των διευθυντών και του εργατικού δυναμικού για τη συνεισφορά του ώριμου εργατικού δυναμικού και των τρόπων αξιοποίησης αυτού.